CİMER’e Şikayet Eden Kişinin Kimliği Açıklanır Mı?
Bir sabah uyandım ve aklımda bir düşünce vardı: “Ya CİMER’e şikayet ettiğimde kimliğim açıklanır mı?” Bunu düşünürken içimde bir kıpırtı vardı; bir yandan da bu sorunun ne kadar basit olduğunu fark ettim. Ama işin içine biraz girdiğinizde, aslında bu basit soru bile kafanızda karmaşık duygulara yol açabiliyor. Her şey, Kayseri’deki bir günümde başladı. Zaten şehri hep sevmişimdir, ama son zamanlarda işler biraz sarpa sardı. Belki de bir şeyleri değiştirmek için harekete geçmenin zamanı gelmişti. Ama sonra düşündüm: “Ya kimliğim ifşa olursa?”
Bir Gün Kayseri’de…
O sabah işe gitmek için evden çıktım ve Kayseri’nin sabah serinliğinde biraz yürüyerek işe gitmek bana hep iyi gelir. Şehir çok güzel, fakat içinde bulunduğum ruh halimle şehir arasında bir mesafe vardı. Gündelik hayatta karşılaştığım zorluklar, beni içsel bir boşluğa sürüklüyordu. İş yerimde her şey yolunda görünüyordu, ama bir eksiklik vardı. Belki de bu eksiklik, bana kendimi yeterince ifade edemediğimi hissettiriyordu. Ya da belki de aslında bir şeylerin değişmesi gerektiğini hissetmemin zamanı gelmişti.
Son zamanlarda devlet dairelerinde, yani Kayseri’nin belirli bölgelerinde yaşadığım zorluklar artmıştı. Küçük bir sorun yüzünden, sabahları uzun kuyruklarda beklemek zorunda kalıyor, evrak işlerinde defalarca hatalarla karşılaşıyordum. Bir gün, belediyede yaşadığım bir olayı düşündüm ve CİMER’e yazıp yazmamam gerektiği üzerine kafa yormaya başladım. İçimden bir ses, “Harekete geçmelisin,” diyordu, ama diğer bir ses de, “Ya kimliğin açıklanırsa?” diyerek beni durduruyordu.
Karar Verme Anı
Bir sabah, yavaşça masa başı işimi bırakıp, akşamdan beri kafamı kurcalayan bir konuda karar vermek için bilgisayarımın başına oturdum. CİMER’e şikayet etme düşüncesi beni bu kadar ürkütüyordu, çünkü yaşadığım şehre, Kayseri’ye biraz daha derinlemesine bağlıydım. Burada büyüdüm, dostlarım burada, annem-babam burada. Kimliğimin ifşa edilmesi beni gerçekten zor durumda bırakabilirdi. Bu konuda ne kadar cesur olmalıydım? Diğer taraftan ise bu sessizliğe bir son verme fikri içimi ısıtıyordu. İçimdeki boşluk giderek büyüyordu. Eğer bir şeyler değişecekse, belki de en iyi yolu bulmak gerekiyordu.
Şikayetimi yazmaya başladım. Her cümleyi yazarak içimdeki öfkeyi boşaltmaya başladım. Sorunum basitti aslında: Belediye dairesindeki eksiklikler, çalışanların ilgisizliği ve yanlış işlem yapılması. Ama yazarken kendimi bir yandan da özgür hissediyordum. Sanki yıllarca içinde tuttuğum şeyleri bir yere bırakıyordum. Sonra bilgisayarımı kapattım, derin bir nefes aldım ve “Gönder” tuşuna bastım. Ama bir an önce, kimliğimin açıklanıp açıklanmayacağını düşündüm. Her şeyden önce, kimseyi hedef almadım, sadece sistemle ilgili bir şikayetimi dile getirdim. Ama yine de, bir parçam korkuyordu.
O Şüphe: Kimliğim Açıklanır Mı?
Şikayetimi gönderdikten sonra, o an fark ettim ki içimde büyük bir boşluk oluşmuştu. Bir yandan rahatladım, çünkü en azından bir adım atmıştım, ama diğer yandan içimde bir korku vardı. Ya gerçekten kimliğim açıklanırsa? Kayseri küçük bir şehir; herkes birbiriyle tanışır. Bu küçük, anonim kalmayı sevdiğim dünyada, kendimi biraz daha görünür hale getirmiştim. Şikayetimi gönderdikten sonra, bir kaç gün boyunca CİMER’den herhangi bir geri dönüş almadım. Ama o birkaç gün benim için bir ömre bedeldi. Sadece şikayetimi yapmakla kalmadım, aynı zamanda kendi içimde bir şeyleri değiştirmiştim. Ama hala bir soru kafamı kurcalıyordu: Kimliğim açıklanır mı?
Geri Dönüş ve Sürpriz
Bir hafta sonra, CİMER’den bir e-posta aldım. Şikayetimle ilgili bir cevap vardı. E-posta açıldığında, önce gözlerim biraz büyüdü, sonra biraz rahatladım. Sonuçta şikayetimin doğru bir şekilde değerlendirildiği yazıyordu. Ama önemli olan şu ki, kimliğimin açıklanıp açıklanmadığını çok net bir şekilde belirtmişlerdi. Kimliğim gizli kalmıştı. Aslında bu, küçük bir rahatlama sağladı. Çünkü CİMER’e yapılan başvurularda kimliğin açıklanmaması gerektiği yazıyordu. Benim şikayetim de buna dahil olmuştu. Demek ki birinin kimliğini açıklamak, sadece başvurunun niteliğiyle alakalıydı. Beni sevindiren de buydu.
Hayal Kırıklığı ve Umut
Fakat bir yandan da şikayetimin sonuçlanması beni hayal kırıklığına uğratmıştı. Beklediğim gibi, gerçekten de bu konuda bir çözüm sağlanmamıştı. O kadar mı boş bir çaba harcamıştım? Ama sonra düşündüm, belki de bu şikayeti yapmam, bir değişimin ilk adımıydı. Belki değişiklikler hemen gelmezdi ama küçük adımlar, büyük dönüşümlere yol açabilirdi. Biraz daha zaman ve sabır gerekiyordu. Hala içimde bir umut vardı.
Şikayetimi yapmam, sadece Kayseri’deki bir belediye işlemiyle ilgili değildi. O an, bir şeyleri değiştirmek için adım atmanın, sistemin içinde bir fark yaratmanın mümkün olduğunu fark ettim. Bir yandan korkularım vardı, kimliğimin açıklanma olasılığı beni korkutmuştu. Ama sonunda, her şeyin tam olarak olması gerektiği gibi olduğunu kabul ettim. Bazen içsel korkularımız, bizi yanlış yönlendirebilir. Önemli olan, cesaret gösterip adım atmaktır. O yüzden kimliğim açıklanmasın diye endişelenmemek gerekiyordu. Çünkü değişim için ilk adımı atmak, çoğu zaman tek başına yeterli olur.